Archive for September 2008
Ilham.
I am never a successful person, just a struggling one. And I trust God to understand the difference.
Detak.
Beberapa hari ini, aku kerap terbangun dengan detak keras di jantungku. Seperti Tuhan ingin memberitahu bahwa hari ini pun aku masih hidup, masih terjaga, masih harus merampungkan yang belum rampung, memenuhi yang belum terpenuhi, mengerjakan yang sempat ditinggalkan.
Rancu.
Ini adalah kalimat tentang skripsi yang paling kubenci:
Jalani dan bersusah payah-lah sebentar, penderitaannya akan selesai sendiri nanti.
Heh.
Nanti.
Apa sih yang kalian pikirkan? Kalau aku keluar sekarang, penderitaannya akan selesai sekarang juga. Buat apa nanti?
Bijim.
Satu malam yang lain bersama calon-calon mahasiswa abadi (naudzubillah lagi).
(21:15:17) Rukma: huaiyyah, apik’an kostume kendo yo, mbois pek
(21:15:27) Rukma: sangar koen kostume kuwi
(21:15:42) Rukma: masiyo diantem karo shinai sirahmu bakal gk kroso opo2
(21:15:57) Hafiz: ya tapi koyo robot ngunu
(21:16:02) Rukma: mek kyok ditabuk ringan ngono
(21:16:14) Rukma: yo kan pas dicopot dadi mbois
(21:16:32) Rukma: ada koyok baju zirahe iku (lali aku jenenge)
(21:17:21) Rukma: aku biyen kalah pas sabung, gara2 hal sepele, puegel aku, malih entuk B….kocomotoku mlorot ng ngisore irung
(21:17:29) Rukma: trus aku njaluk bijim
(21:17:32) Rukma: hahahahaha
(21:17:34) Hafiz: BIJIM
(21:17:36) Hafiz: HWAHAHAHHAHAHA
(21:17:41) Hafiz: seumur2 aku ceting baru kali ini aku moco kata iku
(21:17:45) Hafiz: HAHWHAWHAWHAHHAWHWAHAWHWAHWAHWAHWAHWAHWAHWAHWAHWAHWAHAWHWA
(21:17:51) Rukma: hahahahaha
(21:17:58) Hafiz: siaaal aku ngguling2 ngguyu iki